Z Jastrzębiej Góry powróciła już pierwsza grupa roztańczonych wczasowiczów, a wśród nich Małgosia – śliczna blondynka, która jeszcze wiosną, nieśmiało stawiała swoje pierwsze salsowe kroki, a dziś... Małgosia podzieliła się z nami swoimi obserwacjami i wrażeniami z turnusu. Przybliżyła nam panującą tam atmosferę i zdradziła kilka tajemnic. Opowiedziała o uczestnikach, instruktorach, zajęciach i o tym, co dały jej taneczne wczasy...

Choć średnia wieku na obozie wahała się między 30-ści a 50-siąt kilka lat wszyscy czuliśmy się jak młodzież. Przyjechali ludzie nie tylko z Trójmiasta, ale z różnych miejsc Polski, np. z Opola, Poznania, Warszawy czy Torunia.

Na początku obozu, w zależności od zainteresowań, podzieliliśmy się na grupki.
Była wśród nas grupa wczasowo-piwna, ambitnie-taneczna i imprezowo-dyskotekowa.
Grupa wczasowo-piwna lubiła spędzać czas wolny na hotelowych kanapach, oddając się rozmowie i degustacji.
Ambitnie-taneczna nie opuszczała ani chwili zajęć, a nawet biła się o miejsca na zajęciach przeznaczonych dla innych poziomów zaawansowania.
Grupa imprezowo-dyskotekowa często urywała się z zajęć zorganizowanych chodząc własnymi ścieżkami, szukając atrakcji w kurorcie.
Była też jedna pani (ja), która za wszelka cenę starała się spędzać czas wolny z dala od ludzi, czytając książki.
Z czasem podziały zanikły i świetnie się wszyscy zintegrowaliśmy.

Dużo się działo! Tańczyliśmy, tańczyliśmy i tańczyliśmy od rana do nocy! Poza naszą ulubioną salsą nauczyliśmy się kizomby, bachaty i ruedy, zabawnych tańców z figurami o jeszcze śmieszniejszych nazwach jak: El Presidente, jogurcik, jogurcik z truskawką czy la Polizia.
Bywały momenty nieprzewidywalne. W czwartek wieczorem z sufitu sali tanecznej zaczął kapać deszcz. Ktoś podstawił wiadro, na co wszedł Przemek i zauważył: „Prawie jak na Kubie…wiadro na środku.” Po czym Magda (nasza druga instruktorka) w tanecznym szaleństwie prawie wylądowała w tym wiadrze.

Innym razem podano nam na obiad kotlet z ryby, który był płaski jak placek, a w smaku przypominał papier. Niewielu śmiałków odważyło się zjeść ten rarytas w całości, stal się on jednak tematem rozmów na cały wieczór.

Czasem, jak prawdziwa młodzież, obrażaliśmy się na siebie. O to, że w czasie zajęć w parach ktoś ładniejszy i młodszy odbił nam faceta, o to, że któraś z dziewczyn ośmieliła się porozmawiać z instruktorem dłużej niż inna, o to, że przypadkowo przydzielono nas do pokoju nie z naszą przyjaciółką. Wszystko to są rzeczy mało ważne, zdecydowanie jednak potwierdzają obecność młodego ducha w naszym (równie młodym  ) ciele.

Po kilku dniach byliśmy bardzo zintegrowani, ze zdziwieniem odkryliśmy, ze są wśród
nas sami ciekawi ludzie: informatycy, nauczycielki, pani pedagog, lekarka, naukowiec, ludzie biznesu, pan psycholog, a nawet pan hipnotyzer. Wszystkich nas połączyła wspólna pasja - nasz ukochany taniec!
Obóz zakończyliśmy komponując dla naszych wychowawców piosenkę (i przygotowując taniec). Przytoczę tu tylko pierwszą zwrotkę (melodia „Gdzie strumyk płynie z wolna”):

Obozowa salsa

Gdy Przemek idzie z wolna
Rozsiewa salsy czar.
Tu chodzi mu część dolna
A tu mu tańczy bark.
Tu chodzi mu część dolna
A tu mu tańczy bark, seksowny bark…..

Dlaczego warto było pojechać na obóz i co on mi dał?
Sprawił, że uwierzyłam, że mogę tańczyć, nie obawiając się o własną kondycję, po kilka godzin dziennie i zachęcił do tańczenia salsy w parach.
Uświadomiłam sobie, że bardzo zależy mi na tańcu i że nie chcę traktować go już tylko jako ucieczki od pracy i codzienności. Chcę poświęcić mu dużo czasu i pewnego dnia pięknie tańczyć.
Spotkałam ciekawych, sympatycznych ludzi, których łączy wspólna pasja.
Miałam możliwość bliższego poznania moich instruktorów: Moniki, Magdy i Przemka. To bardzo ważne wiedzieć kim są w życiu prywatnym, jakie mają zmartwienia i radości, w czym nie są idealni. To pozwala zobaczyć w nich nie tylko instruktorów, ale też fascynujących ludzi.
W ciągu roku wszystko toczy się zbyt szybko i niewiele jest do tego okazji. Cieszę się, że mogłam poznać moich instruktorów lepiej. To wyjątkowi ludzie, którzy walczą o swoją pasję każdego dnia.
Mam nadzieję, że za rok uda mi się również pojechać na obóz tanecznyz Dance Avenue i mam zamiar tańczyć jeszcze lepiej...


Dziękujemy Małgosi za wyczerpującą relację i zachęcamy do komentowania i opisywania swoich przeżyć z Jastrzębiej Góry.
A Małgosię prosimy o dalsze zwrotki obozowej salsy!

(RS)
 

6 komentarzy do tego wpisu