Na Dance Avenu tancerze rozwijają  skrzydła nie tylko na parkiecie czy teatralnej scenie ale przelewają swoje artystyczne pasje także na papier. Kilka miesięcy temu zorganizowaliśmy drugi konkurs na Blogera D.A. Chcielibyśmy dzisiaj "ujawnić" talent jednej z naszych dorosłych kursantek - Agaty Maninskiej. Zapraszamy do rozszerzenia...

...nigdy nie tańczyłam salsy. Pamiętam sprzed lat wielu nagły szał, który ogarnął chcących poruszać się w rytm tej muzyki – szturm na sale, gdzie można było nauczyć się tego tańca. Nagła, dla mnie niespodziewana moda ogarnęła również znajomych, których nie podejrzewałam o jakiekolwiek zainteresowanie tego rodzajem ruchu. Chodzili na kursy, ćwiczyli kroki, powtarzali całe sekwencje w domu, a nie chodzący na salsę -tacy jak ja- patrzyli z niedowierzaniem i odrobiną zazdrości, że to jest dla nich „to”.

...ja nigdy nie tańczyłam salsy i ogromnie żałowałam, że to nie tango jest modne, nie rumba, ale salsa właśnie. Wydawało mi się, że to taniec pozbawiony „pazura”, dramatyzmu, głębi. Takie tam radosne ruchy bioder, na dodatek słabo widoczne u początkujących, a nawet  bardziej zaawansowanych fanów tego tańca. Nie rozumiałam tego „pospolitego ruszenia”. Jose Torres w studio telewizyjnym, syn Jose Torresa w roli syna, wywiad z żoną – a jakże – Jose Torresa. Dopadła mnie wręcz lekka „josetoressofobia”.

myślałam, myślalam i ...wymyśliłam teorię na własny domowy użytek, skąd to salsowe szaleństwo, które nagle opanowało Polaków. Otóż brak nam słońca, radości, od października do marca toniemy w mroku i popędzamy życie tylko po to, „aby do wiosny”, do światła, do ciepła... A salsa to słońce właśnie, radość, której nam na co dzień brakuje, uśmiech, szaleństwo...

uspokojona własną teorią z większym zrozumieniem zaczęłam spoglądać na ogarniętych salsowym szaleństwem rodaków i ... nadal nie tańczyłam salsy.

upłynęło trochę czasu, parę siwych włosów przybyło, życie toczyło się swoim rytmem, aż którejś niedzieli przykuł moją uwagę plakat przyklejony na jednej ze ścian budynku AWF-u. Znudzona oczekiwaniem na synka, który odbywał swoją cotygodniową lekcję pływania, przeczytałam napis: „Danceavenue”. Brzmiało nieźle, a ja od lat szukałam szkoły tańca.. Plakat kusił, wabił, spokoju nie dawał, więc postanowiłam zaryzykować.

miejsce wydało mi się wręcz stworzone do tego rodzaju przedsięwzięcia, miła pani w recepcji, wystrój, piękne akwarium, muzyka dobiegająca z wnętrza sali. Czułam się jak odkrywca nowego lądu – swojego tanecznego lądu. Ale jakież było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że „Danceavenue” to przede wszystkim szkoła salsy, prowadzona przez wicemistrzów świata salsy właśnie. O nie. Ratunku! Na pomoc!! To  n i e m o ż l i w e !!! Ja przecież nigdy nie tańczyłam salsy i nie chciałam jej tańczyć. Na złość całemu światu, który szaleje w jej rytmie. Bo... bo nie i już! Jak to możliwe, że tak się pomyliłam? Czyli to jednak nie mój ląd obiecany, nie moja odskocznia od monotonii życia, nie moje rybki w akwarium?!

postanowiłam, że tym razem nie poddam się tak  łatwo, nie odejdę bez walki. Zaczęłam od izolacji. Cztery razy wchodziłam i wychodziłam z sali niepewna, jak odnajdę się po latach bezruchu w tłumie – na pewno wysportowanych osób. W końcu weszłam. Zerkaliśmy na siebie niepewnie, bose stopy dziwiły i ...marzły. Sylwetka w lustrze mało sportowa, jakaś większa i bardziej pokraczna. Nic tu po mnie – pomyślałam. Aż nagle na salę wbiegł lekkim krokiem uśmiechnięty mężczyzna w ciekawym nakryciu głowy.  Przykucnął w kącie sali, chwilę pomajstrował przy laptopie i ... zaniemówiłam. Dźwięki muzyki, która rozpłynęła się po sali wprawiły mnie w osłupienie. Tego się nie spodziewałam. Było PIĘKNIE. Mężczyzna zerknął na nas, odwrócił się twarzą do lustra, uniósł wysoko ręce i ...zaczęło się.

pot, wysiłek i nieumiejętność wykonania większości ćwiczeń w innym miejscu, w innej szkole byłyby czymś, o spowodowałoby moją rezygnację. Nie wiem, czy to muzyka, do której ćwiczymy, atmosfera szkoły, która tętni życiem nawet w najbardziej ponury wieczór, osobowość prowadzącego, którego niespożyta energia i uśmiech zarażają, czy może jednak wspomniane rybki spowodowały, że walczę ze sobą i z własną słabością w każdy wtorek i nie chcę przestać. Zostałam. Zassałam. Trwam w szkole salsy ku swojemu niesłabnącemu zdumieniu i nadal... nigdy nie tańczyłam salsy.
(Agata Manińska)

4 komentarze do tego wpisu